HÉ BJORN, WAT SCHRIJF JE NU WEER? – EPISODE 16

NIEUWS UIT HET (SCHRIJVERS)LEVEN VAN PEETERS BJÖRN

EEN NIEUW SEIZOEN, HOERA!

Onlangs kwam ik te weten dat een van mijn favoriete tv-series een vervolg heeft. Het was intussen al jaren geleden sinds ik het laatste seizoen had gezien, en om eerlijk te zijn had ik alle hoop opgegeven dat er ooit nog een vervolg zou komen. En dan opeens: hé, er is een nieuw seizoen!

Drie keer hoera!

Gemotiveerd door die onverwachte ontdekking, heb ik voor nog enkele andere reeksen gekeken of er niet toevallig en zonder dat ik het wist een vervolg op was verschenen. Helaas niet, maar het was de moeite waard om te kijken. Ik zou er heel wat voor over hebben om voor een aantal reeks een extra seizoen te kunnen krijgen. Soms omdat ik wil weten hoe het verhaal verder gaat. Soms gewoon omdat het een fijne wereld was om in te vertoeven, met personages waar ik van hou.

Dat alles zette me weer even aan het denken.

Ikzelf heb ook wel een paar reeksen die niet bepaald afgrond zijn.

Beter gezegd, ik heb een aantal reeksen die in de verste verte nog niet klaar zijn.

Een gevolg van veel inspiratie hebben (en daardoor veel verschillende verhalen schrijven) is dat zelfs als je goed doorwerkt, het een stuk moeilijker wordt om al je reeksen in gang te houden. Soms sta ik daar niet echt bij stil omdat ik volop aan het schrijven ben. Maar af en toe sta ik even stil bij al de reeksen die ik al heb, en welke verhalen ik nog wil vertellen in die wereld.

Dat voelt soms wel overweldigend aan.

Er is maar zoveel tijd in een dag.

En in een week, maand, jaar.

Soms denk ik dat ik wat meer hulp zou kunnen gebruiken. Ik bedoel niet iemand die verhalen in mijn plaats zou schrijven. Hulp met al het werk dat erbij komt kijken. Ik krijg al heel wat hulp van mijn vrouw (die ook mijn eerste lezer is) maar zij heeft ook wel andere dingen te doen. Ik laat haar al tientallen boeken en kortverhalen per jaar lezen (en ze leest alles twee keer) en ze helpt me ook met een aantal praktische zaken. Waarvoor dank! Maar zelfs dan voel ik me wel eens overweldigd door het werk dat zoveel nieuwe verhalen schrijven teweegbrengt.

Een voorbeeld: ik ontwerp zelf mijn covers.

Geen probleem op zich, maar er kruipt wel wat tijd in.

Een kortverhaal heeft echter evengoed een cover nodig als een boek. Dus als ik in plaats van een boek een heleboel kortverhalen schrijf, dan moet ik veel meer covers hebben. Als die kortverhalen dan ook nog eens in een heleboel verschillende reeksen zijn, tja. Dan ben ik een hele tijd bezig met covers ontwerpen, en die tijd kan ik natuurlijk niet besteden aan een nieuw verhaal schrijven. Dus je kan wel zeggen dat ik het mezelf niet makkelijk heb gemaakt het afgelopen jaar, door zoveel kortverhalen (in heel wat verschillende reeksen) te schrijven.

Niet dat ik daar nu spijt van heb, helemaal niet!

Maar het levert wel extra werk op en dat legt beslag op mijn tijd.

Ik ben niet meteen van zin om op te houden met mijn eigen covers ontwerpen, maar ik moet er wel voor zorgen dat ik het zo efficiënt mogelijk doe. Zodat ik meer tijd overhoud om te schrijven, en ik iets meer van de verhalen kan vertellen die nu liggen te wachten. En de lezers die zitten te wachten tot ik een vervolg schrijf in een van mijn reeksen, op een dag ook aangenaam verrast zijn. Net zoals ik toen ik ontdekte dat een reeks waar ik van had genoten, eindelijk een nieuw seizoen heeft.

“Maar mijnheer de auteur, start dan toch wat minder reeksen!”

Helaas beste lezer, dat is niet hoe het werkt voor ondergetekende schrijver. Er zijn auteurs die het heel hun leven lang bij één reeks houden, en dat is prima. Maar als ik dat doe dan ontploft vroeg of laat mijn hoofd. Ik schrijf nu al maar een derde of zo van de verhalen die ik in mijn hoofd heb. Dat is geen grap. Dus het idee dat ik mezelf nog veder moet beperken, is nogal moeilijk voor mij. Al dat ik kan doen is aan een vlot tempo werken, en mezelf een zekere discipline opleggen.

Elke dag een nieuwe reeks starten zou ook niet werken.

Dan ontplof ik waarschijnlijk ook.

De gulden middenweg is mezelf toelaten om regelmatig iets nieuws te proberen, zonder al mijn eerdere reeksen uit het oog te verliezen. Dat is waar ik naar streef. En efficiënter werken, zodat ik mijn tijd optimaal besteed. Gezond zijn is een essentieel onderdeel daarvan. Een auteur die ziek is of de ene na de andere ontsteking aan zijn polsen heeft van te veel typen, krijgt ook niet veel klaar. Dus daarom moet ik er ook op letten dat ik niet te veel uren per dag aan het schrijven ben. Anders kan ik daarna weer minder schrijven omdat ik ziek wordt of last heb van mijn gewrichten.

Een van de uitdagingen van de job.

Maar aan de fans die al even op een vervolg wachten, ik ben de reeks niet vergeten. Beloftes over wanneer er een vervolg verschijnt maak ik niet (want ik ben niet zeker of ik ze kan nakomen) maar wat ik wel wil zeggen, is dat een lange stilte niet betekent dat ik een reeks heb opgegeven. Alleen dat ik op het moment andere horizonten aan het verkennen ben. Of om een andere reden even wil wachten met opnieuw in die bepaalde reeks schrijven.

Een reeks die ondertussen vrolijk verder loopt, is MOSSEL!

Volgende week woensdag verschijnt er een nieuw verhaal in de reeks, intussen het derde al in de reeks. Ik heb mezelf behoorlijk geamuseerd met het schrijven ervan. Volgens mijn vrouw raak het echter ook een gevoelige noot. Dus als je houdt van absurde humor die toch ook een gevoelig plekje kan raken, overweeg dan eens om de nieuwe MOSSEL! in huis te halen. En voor wie zich afvraagt of en wanneer er nog meer afleveringen in de reeks komen, jazeker! De volgende drie verhalen zijn reeds geschreven en er komt een eerste E-bundel aan.

Hieronder heb je alvast de cover en de flaptekst.

De goegemeente mag al paars aanlopen, want Peeters Björn presenteert een nieuwe humorreeks! Mensen laten zich van hun beste kant zien in MOSSEL – de reeks waar het potje overkookt! Verkeersboete of fles wasmiddel. Kwijlende hond of eierdopje. Soms volstaat elke reden om het vuur aan de lont te steken. En als in doodgewone mensen Het Beest ontwaakt… Welkom in de wereld van MOSSEL! Waar de melk overkookt, de trein van de rails vliegt en de stoppen met stinkende rook doorbranden. Beter dan televisie en ongepaster dan je coke snuivende schoonmoeder.

Leesplezier gegarandeerd!

In SCHULDIG krijgt de zevenjarige Lise een wel erg vervelende dag op haar bord. Wat moet een meid van zeven doen, als de wereld zich tegen haar lijkt te keren? Eén ding staat vast: met verfborstels los je niet vaak je problemen op. Maar ze kan het proberen! En raad eens wie de schuld krijgt?

De MOSSEL! reeks is 16+

KORTVERHAAL

Humor

Daarmee bereiken we weer het einde van deze blogpost.

Na deze blogpost neem ik een korte pauze, en dan duik ik nog even in een nieuwe novelle die ik aan het schrijven ben. Een novelle die ik graag dit jaar nog zou afwerken. En met de feestdagen in het vooruitzicht, wil ik een beetje voorsprong opbouwen. Daarna misschien een wandeling. Schrijvers moeten ook een keer buitenkomen.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend toe!

 

 

PS: Ik ken de kikker op de foto niet, maar is het geen mooie kikker? Een schone kikker ook, want met zo’n luxueuze badkuip zal hij zich wel regelmatig wassen. De enige vraag waar we nu allemaal mee in ons hoofd blijven zitten… is dat nu een minuscuul badkuipje of een REUZEGROTE KIKKER?


FOTO ©: IgorVetushko | Depositphotos.com