HÉ BJORN, WAT SCHRIJF JE NU WEER? – EPISODE 12

NIEUWS UIT HET (SCHRIJVERS)LEVEN VAN PEETERS BJÖRN

TIJD VOOR EEN NIEUWE ROMAN

Onlangs kwam ik tot een ontdekking (als je het zo kan noemen) over de afgelopen tijd. Het is al meer dan een jaar geleden sinds ik nog een roman uitbracht. Meer dan een jaar! De laatste roman van mijn hand die verscheen is het zevende HARTENDIEFJES boek, De Visbaron. Die verscheen vorig jaar in september (als ik me nu even niet in de maand vergis). Intussen is het meer dan een jaar verder, en ook de komende maanden staat er geen roman op de publicatieplanning.

Hoe komt dat?

Enerzijds was dit een jaar van verandering voor mij.

Iets te veel stress en te veel uren achter de computer wogen te zwaar op mijn gezondheid. Dus ik moest een aantal keuzes in mijn leven evalueren en aanpassingen maken. Meer sporten, maar ook wat meer bewegen doorheen de dag. Mezelf minder druk maken in wat ik toch niet kan veranderen. Dat soort van dingen. Eender wat je doet in het leven, je let maar beter op je gezondheid. Dat heb ik de afgelopen jaren te weinig gedaan en dus moest ik bijsturen.

Mijn krachten weer opbouwen.

Daardoor had ik dit jaar meer zin in korte, krachtige projecten.

Een roman schrijven vergt een meer volgehouden inspanning dan een kortverhaal.

Maar dat is slechts een deel van de reden. Ik hou van kortverhalen, omdat ze me de kans geven in veel verschillende richtingen te reizen. Om nieuwe werelden en nieuwe emoties te verkennen. Ook om heel veel te leren. In elk verhaal moet je een personage neerzetten, en de hele wereld er rondom tot leven brengen. Kortverhalen, net omdat ze kort zijn, bieden heel wat kansen om daarover te leren. En niet elk verhaal is een roman. Ik amuseer me geweldig met de MOSSEL verhalen! Maar die komen het beste tot hun recht als kortverhaal, en dus schrijf ik ze ook zo. Om het met andere woorden te zeggen, ik ben dol op kortverhalen schrijven.

Dat weet ik wel, en toch.

Toch ben ik wat ontstelt dat het al zo lang geleden is, sinds mijn laatste roman.

Hoog tijd om nog eens in langere verhalen te duiken en wat romans te schrijven, vind ik.

Het ontbreekt me in elk geval niet aan ideeën. Heel wat projecten wachten al een hele tijd tot ik mezelf voor langere tijd vrijmaak om me daarop toe te leggen. De moeilijkheid zal zoals altijd zijn om een keuze te maken. Er is nooit voldoende tijd om alles te doen, helaas. Ik hou jullie op de hoogte, en voor de fans van mijn kortverhalen, geen zorgen. Ik ben niet van zin op te houden met kortverhalen te schrijven, daarvoor hou ik er te veel van. Alleen zal ik niet meer zo exclusief kortverhalen schrijven als ik het afgelopen jaar deed. En hoe dan ook, de komende maanden staat er nog heel wat op stapel wat kortverhalen betreft.

In 2020 staan alvast op de planning:

Een nieuw INFINITUS MEMORIAS kortverhaal (en een bundel), drie nieuwe kortverhalen in de MOSSEL! reeks (en een bundel) en een heel aantal nieuwe OP KOT kortverhalen (en een bundel later op het jaar). Verder staan er nog enkele nieuwe reeksen op de planning, maar daarover zal ik later meer vertellen. Er komt ook een nieuw ICTILUNI kortverhaal aan, dat een toelichting geeft bij gebeurtenissen in het boek Een Verhaal Van Twee Prinsessen, uit de TWEE PRINSESSEN SAGA. Al deze verhalen zijn reeds geschreven, en zitten in verschillende stadia van het publicatieproces.

Maar daarnaast zullen dus ook weer romans verschijnen.

Dat is het plan.

Normaal zou volgende week een nieuw MISS KINGSLEY verhaal verschijnen, maar door een misverstand in de planning is Voeder De Eendjes een week te vroeg gepubliceerd. Bijgevolg kan wie dat wil, het kortverhaal van volgende week nu reeds kopen. Dus volgende week woensdag zal er niets nieuw verschijnen, omdat het al verschenen is. Maar dat doet er niet zo toe, want verhalen zijn geen bananen en ze worden niet slecht. Voeder De Eendjes zal volgende week nog net zo vers zijn als nu, ook al ligt het al een week op de schappen van de (e)boekhandel.

Hieronder de cover en flaptekst.

De naam is Zoë Kingsley. Haar missie? De oude roem van de familienaam in ere herstellen! Maar om dat te bereiken, moet ze voorkomen dat haar oude tante wordt vermoord. Geen makkelijke taak, aangezien zowat iedereen de oude heks wil kelen. Intelligent, wilskrachtig en vindingrijk. Miss Kingsley laat niet met zich sollen. Hoe bizar of vingerrijk de intriges ook zijn, Miss Kingsley weet er raad mee. Dat hoopt ze althans, anders zal de familienaam nooit meer zijn luister van weleer terugkrijgen. Een mysterie serie met een twist!In VOEDER DE EENDJES laat Miss Kingsley zich weer van haar scherpste kant zien. Niets ontsnapt aan haar alerte blik! Zelfs niet als ze een ontspannen uurtje aan de eendenvijver doorbrengt. Of wel? Met zoveel mensen die haar tante koud willen maken, is het altijd opletten geblazen, zelfs als er helemaal niets aan de hand lijkt! Een MISS KINGSLEY kortverhaal om van te smullen!

KORTVERHAAL (Humor / Mysterie)

 

Daarmee komen we weer aan het einde van deze zaterdagse blogpost.

Als ik op de klok kijk, zie ik dat het stilaan tijd is voor het middageten. Wat de middag daarna nog brengt, zullen we wel zien. Even naar de winkel rijden en dan misschien een wandeling met het hele gezin. Het weer is redelijk voor de tijd van het jaar, dus dat lijkt me een goed idee. Ik wens jullie allen een bijzonder fijn weekend toe! En tot de volgende keer!

 

PS: Ik ken de vrouw op de foto hierboven niet, en weet niet waar je naartoe moet als je een van die gebakjes onder de glazen stolpen wil kopen. Maar de foto herinnert mij aan een fijn gevoel. Het gevoel van een eigen zaak hebben. Ik heb geen ambitie om zelf een taverne uit te baten, maar is het geen leuke gedachte om een eigen zaak te hebben en daar iets moois en succesvol van te maken? Schrijvers hebben ook een eigen zaak, alleen leggen zij geen gebak maar verhalen op de schappen. En in plaats van alles mooi op een bord te presenteren, zorgen ze voor een mooie cover. Als het resultaat goed is, ben ik net zo trots en opgetogen als de dame op de foto.


FOTO ©: VitalikRadko| Depositphotos.com