HÉ BJORN, WAT SCHRIJF JE NU WEER? – EPISODE 9

NIEUWS UIT HET (SCHRIJVERS)LEVEN VAN PEETERS BJÖRN

HET MAKKELIJKSTE AAN SCHRIJVER ZIJN

Oktober loopt stilaan ten einde, en dan maakt een schrijver (deze schrijver, in elk geval) even stock op van het werk dat hij de afgelopen maand heeft verricht. Niet alleen de afgelopen maand, ook het afgelopen jaar. Best wel wat, uiteindelijk. En toch, er zijn altijd zoveel verhalen die ik simpelweg niet heb kunnen vertellen. Omdat er nooit voldoende tijd is om alle ideeën uit te werken.

Klinkt dat vreemd in de oren?

Dat is het niet, in elk geval niet voor mij.

Hoe meer je schrijft, hoe meer ideeën er zich aandienen.

Dat is mijn ervaring ermee, en die ervaring had ik gisterenavond ook weer. Ik was me aan het klaarmaken om te gaan slapen en wisselde voor ik me ging omkleden enkele woorden met mijn vrouw. Een korte conversatie, maar het was voldoende om een nieuw idee voor een verhaal te krijgen. Een idee dat overigens niets met de conversatie zelf te maken had. Maar de conversatie leidde langsheen enkele associaties (die ik mij nu niet meer kan herinneren) tot een verhaalidee (dat ik me wel nog herinner) en het leek me zo leuk. Ik wist meteen dat ik het verhaal wilde schrijven.

Na die conversatie ben ik even naar het toilet gegaan.

Tegen de tijd dat ik terugkwam, had ik een nieuw idee voor een kortverhalenreeks.

Geen grap, en het was nog een goed idee ook. Ik maakte tegen mijn vrouw de opmerking dat ik simpelweg tijd te kort heb om alle ideeën uit te werken. Dat klinkt vast als een luxeprobleem (en waarschijnlijk is het dat ook wel) maar het is vooral de realiteit. Mijn realiteit dan toch. Ik neem aan dat het niet voor alle schrijvers zo is. Maar ik heb al wel vaker gehoord dat hoe het bij mij gaat, toch niet zo heel uitzonderlijk is. Er zijn andere schrijvers die dit ook zo ervaren.

Hoe meer je creatief bezig bent, hoe meer ideeën zich aandienen.

Dit is één van de redenen dat ik in veel verschillende reeksen schrijf. Er zijn zoveel ideeën waar ik graag mee aan de slag wil. Ik leg heel wat ideeën aan de kant, maar kan (en wil) ze niet allemaal terzijde schuiven. Ik kies er enkele uit om op korte termijn te doen, en andere bewaar ik voor later. Er zijn ook heel wat ideeën die ik weer vergeet. Maar ik kan ze toch niet allemaal uitwerken. Ik heb in mijn bureau heuse stapels met oude manuscripten. Een aantal ervan is echt te oud en zal in de doos blijven, maar er zijn verhalen die ik graag nog zou willen publiceren. Of die ik op een andere manier zou willen uitwerken. Er zitten echt hele leuke verhalen tussen, soms meerdere boeken lang.

Maar er is altijd te weinig tijd, en er dienen zich altijd nieuwe ideeën aan.

In de ladekast aan mijn rechterhand ligt een reeks die tien boeken lang is, waarvan ik er op dit moment al zeven heb geschreven. Het is een recente reeks en ik vind ze zelf ontzettend leuk. Maar die zeven reeds geschreven boeken liggen te wachten tot ik de andere drie schrijf. Natuurlijk kan ik de eerste zeven delen al klaarmaken voor publicatie. Maar… dat kost ook weer heel wat tijd. En om die tijd vrij te maken, moet ik weer andere verhalen aan de kant schuiven.

Inspiratie?

Nee, tijd is de beperkende factor.

Tijd, en hoever mijn lichaam mee wil met het schrijven.

Onlangs heb ik mijn rechterhand gekwetst. Niet zo ernstig dat ik niet kan schrijven, maar het is een hinderende factor door de pijn. En omwille van de realiteit dat als ik te lang aan de computer werk, ik het kwetsuur erger maak (en dus ook de pijn die ermee gepaard gaat).

Intussen blijft de inspiratie komen, en komen.

Is dat iets om over te klagen?

Helemaal niet!

Maar het is grappig, omdat mensen soms vragen stellen over het schrijver zijn. En wat ze dan vaak vragen, is waar ik al die ideeën vandaan haal. Voor de meeste mensen lijkt inspiratie krijgen het moeilijkste deel van verhalen schrijven. En ik begrijp waarom ze dat denken. Maar inspiratie is het makkelijkste deel van het werk. Althans voor mij, op dit punt in mijn carrière. Ik maak me zorgen over mijn handen en polsen, over hoeveel tijd ik aan mijn verhalen kan besteden, en nog een heleboel andere dingen. Maar ik maak me nooit echt zorgen om de inspiratie. Die komt steeds als een trouwe vriend opdagen, en is altijd bijzonder vrijgevig.

Dat is waarschijnlijk deel van de reden waarom ik schrijf.

En ook deel van de reden waarom ik maar verder blijf schrijven.

Het is te moeilijk om ermee op te houden. Er zijn altijd zóveel leuke ideeën.

Volgende week woensdag verschijnt er een nieuw INFINITUS MEMORIAS kortverhaal. Als je zin hebt om te griezelen vlak voor Halloween, is dit misschien iets voor jou. Als je fan bent van mijn gezellige boeken en niet zo van bloederige horror houdt, dan is dit niets voor jou. INFINITUS MEMORIAS is een behoorlijk duistere wereld. Met best wel wat knallende actie, hoewel ook niet in elk verhaal. Huiveringwekkend in elk geval. Maar oordeel vooral zelf.

Hieronder vind je de cover en flaptekst voor Case: SK56-589-01 (De Zonden Van De Priesters)

Daal af in de beangstigende wereld van Infinitus Memorias, waar gruwelijke zonden uit het verleden terugkeren uit de schaduw om zich op de levenden te wreken. In CASE: SK56-589-01 verzorgt Mina de verlichting voor een drukbezocht trouwfeest. Een zware verantwoordelijkheid. Er staan vele levens op het spel. Indien duisternis zich meester zou maken van het trouwfeest, dreigt een ware slachting. Daal opnieuw af in de duister wereld van INFINITUS MEMORIAS, met dit huiveringwekkende nieuwe kortverhaal!

KORTVERHAAL (Horror / Actie)

 

Daarmee bereiken we weer het einde van deze blogpost.

Ik heb mijn vrouw beloofd dat we deze middag de bomen in de tuin zullen snoeien. Intussen is het al na twee uur, en ik heb nog geen middagmaal gegeten. Dus hoog tijd om hier af te ronden, een hapje te eten, en de snoeischaar tevoorschijn te halen. Het is een zonnig dag hier, ik hoop bij jullie ook en ik wens jullie allemaal een hele fijne zaterdag toe!

 

PS: Ik ken de man en de vrouw op de foto niet, en weet niet waar ze het over hebben. Maar wie weet is het iets in de aard van: “Kijk die kofferruimte eens mevrouw! Daar kan uw man makkelijk al zijn dozen met onuitgegeven manuscripten in laden. Hij rijdt er zo mee naar het recyclagepark. Daarna kan hij op zoek naar een echte baan, en dan kan u deze auto makkelijk betalen!”

Wees altijd op je hoede voor gladde verkopers!


FOTO ©: VitalikRadko | Depositphotos.com